سوالی که بعد از مقاله محرمانگی باقی میماند
در مقاله قبلی درباره ریسک ورود داده مشتری به هوش مصنوعی عمومی، گفتیم قدم اول واقعی، دستهبندی داده است. اما «دستهبندی کنید» یک توصیه کلی است؛ این مقاله همان توصیه را به یک چکلیست قابلاجرا تبدیل میکند.
سه دسته داده که باید بشناسید
هر اطلاعاتی که در شرکت شما جریان دارد، در یکی از این سه دسته جای میگیرد. دسته اول، اطلاعات عمومی است — چیزی که در دسترس هرکسی بیرون از شرکت هم هست، مثل متن قوانین، استانداردهای حرفهای، یا روندهای عمومی صنعت. دسته دوم، اطلاعات داخلی غیرحساس است — مواردی مثل الگوهای قالب داخلی، رویههای عمومی کاری شرکت، یا مستندات آموزشی داخلی که اگر بیرون درز کند، آسیب جدی نمیزند اما همچنان مال شماست. دسته سوم، اطلاعات کاملاً محرمانه مشتری است — سابقه پرونده، داده مالی، یا هر جزئیاتی که به یک مشتری یا پروژه خاص مرتبط است.
چکلیست عملی: این داده کدام دسته است؟
برای هر تکه اطلاعات، این سؤالات را به ترتیب از خودتان بپرسید. آیا این اطلاعات را میتوان در یک جستوجوی عمومی اینترنتی هم پیدا کرد؟ اگر بله، دسته اول است. اگر نه، آیا این اطلاعات به یک مشتری، پرونده، یا برند خاص مرتبط است؟ اگر بله، دسته سوم است. اگر نه — یعنی داخلی است اما به هیچ مشتری خاصی مرتبط نیست — دسته دوم است. این سه سؤال ساده، برای اکثر تصمیمهای روزمره کافی است.
این دستهبندی در عمل، در سه صنف مختلف چه شکلی است
در دفتر وکالت، متن قوانین دسته اول است، الگوهای عمومی قرارداد دسته دوم، و سابقه پرونده هر موکل دسته سوم. در شرکت حسابداری، استانداردهای حسابداری دسته اول، رویه داخلی حسابرسی دسته دوم، و تصمیمهای مالی هر مشتری دسته سوم. در آژانس تبلیغاتی، روندهای عمومی بازاریابی دسته اول، الگوی داخلی بریفنویسی دسته دوم، و تاریخچه کمپین هر برند دسته سوم.